Verhalen uit de praktijk
Deze verhalen zijn geïnspireerd op sessies in mijn praktijk. Ze laten zien wat er kan ontstaan wanneer je vertraagt, luistert naar je lichaam en even helemaal bij jezelf mag zijn.
Nog voor je binnenstapt
“Via via heb ik over je gehoord”, zegt ze. Dan is het even stil. Ik hoor hoe ze zich vermant en woorden verzamelt die niet makkelijk zijn. “Ik heb een zware tijd achter de rug en wil graag een afspraak maken”, vervolgt ze haar verhaal.
Twee grote bruine ogen kijken me lachend aan. Stoer vind ik haar. Nog maar een jaar geleden is het, dat haar man zo plotseling overleed.
Met een glimlach staat ze in het midden van de kamer, bijna bedolven onder de stapel van kussens, stenen en het stoeltje in haar armen. Een paar minuten daarvoor was ze er nog stil van, toen deze stapel op de grond alle zorgvuldig door haar verborgen kleuren representeerden.
Humor als harnas
We zitten tegenover elkaar en maken kennis. Ze vertelt over zichzelf, over haar leven, haar werk en haar geschiedenis. Terwijl ik luister, hoor ik haar wijsheid. En tegelijk raak ik de kluts kwijt.
“En ik ook”
“En ik ook.” Het zijn woorden die ik vaak zacht in mezelf fluister wanneer ik een cliënt begeleid. Een innerlijke erkenning: ik ken dit landschap ook. Vroeger dacht ik dat therapeuten mensen waren bij wie alles vanzelf ging.
Haar eigen plek
Daar zat ze. Aan de andere kant van de tafel. Jarenlang hadden ze elkaar niet gezien. Niet uit onwil, maar uit noodzaak. Zij had afstand nodig gehad om zichzelf terug te vinden.
Alles hoort erbij
Ik ontvang haar na het tweede blok van de jaaropleiding Systemisch Werken. Sinds het verlies van haar man bezoekt ze me elke maand en hebben we een mooie band opgebouwd.
Gloed van binnenuit
Na elke sessie wandelde ze het bos in. Over de stille paden liet ze haar lichaam napraten en konden inzichten zacht landen. Vandaag wilde ze iets dat in haar was veranderd.
