Ik ontvang haar na een verdiepende opleiding Systemisch Werken. Sinds een ingrijpende verlieservaring komt ze regelmatig bij me en is er een mooie band ontstaan. Het is een rijk pad dat ze loopt en dat zich blijft ontvouwen. Veiliger, zachter, dieper, wijzer, stap voor stap bevrijdend.

Haar thema: ‘ben ik welkom, heb ik plek?’ komt voort uit een pijnlijk tekort in haar jeugd. Het is de drijfkracht achter het mooie werk dat ze doet; steun en bedding bieden aan degenen die zo verlangen naar een eigen plek.

Is het waar dat we vaak goed worden in dat waar we zelf zo naar verlangen…?

Vandaag wil ze aandacht voor haar buik. Voor de moeite die het haar kost om dit deel van haar lichaam te accepteren. Haar afwijzing, keer op keer. Zacht mag ik vandaag mijn warme handen op haar buik leggen. Het wordt stil en ik kijk naar haar gezicht. Tranen rollen langs de zijkant op tafel. Herinneringen krijgen woorden, beelden worden beschreven.

Een gezin waarin altijd iets of iemand erbij kwam. Het verhaal van een kind dat er niet meer is en de naam die blijft rondzingen. Het gevoel nooit helemaal een eigen plek te hebben gehad. We zijn er samen bij.

Als ze later op haar buik ligt en ik haar benen masseer, komen de zinnen ‘iedereen heeft evenveel recht op een plek binnen een systeem’ en ‘uitsluiting geeft gedoe’ in me op.

Ik benoem het langzaam en vertaal het naar haar lichaam. Over hoe je zelf zo kunt verlangen naar een ‘welkom’ en een ‘eigen plek’ en je dat tegelijkertijd je eigen lichaam zo kunt ontzeggen… (en zachtjes zeg ik dit ook tegen mezelf…).

Het zijn zachte zinnen die neerdalen onder mijn handen. Ze willen geproefd worden. Kunnen ze verzachting brengen in de afwijzing? Antwoorden zijn niet nodig, het heeft tijd nodig. Als een ruwe diamant die gepolijst wil worden. Van verschillende kanten beschenen.

Goudstof in een proces van thuiskomen.