Het kind in haar
Een geur, een blik, een zin die onverwacht iets ouds raakt. En ineens voel je hoe lang het geleden is dat iemand jou nog echt als kind heeft gezien.
Misschien is dat wat ouder worden doet: laag voor laag teruggebracht worden naar de kern. Wat blijft er over als alles wat je hebt opgebouwd langzaam loskomt? Wie ben je dan? Zonder de rollen, zonder het verhaal?
Ik denk aan haar. Mijn oudste cliënte en nog zo speels van geest. Hier, in onze ruimte samen, deelde ze haar pijn en haar mooie avonturen. Met een prachtige sprankel die nooit verdween. We waren twee doerakken soms, zij en ik. Ze herinnerde me eraan hoe het voelt om licht te zijn.
Zo graag had ze nog op tafel gelegen. Maar haar lichaam staat het niet meer toe. Toch vinden we manieren om verbonden te blijven. Waar ik haar woorden lees en we stil bij elkaar zijn.
En in die stilte, in dat gedeelde moment, begint iets nieuws te stromen. Een zachtheid die niet breekbaar is. Een weten dat ouder worden niet alleen verlies is maar ook een vorm van thuiskomen.
Het kind in haar is nooit weggegaan. Het wacht tot zij weer luistert.
En misschien is dat waar thuiskomen over gaat.