“Wat stoer van je dat je er zo bijloopt!”
Het is warm vandaag en ik ben buiten zonder pruik. “Dankjewel,” zeg ik. 

“Ja,” vervolgt ze. “Dat moeilijke gedoe van die vrouwen die hun kaalheid verbergen en denken dat niemand het ziet. Jij doet het tenminste goed door gewoon zo over straat te gaan.”

Aan de oppervlakte een compliment, daaronder een harde lijn: de vrouwen die “stoer zijn” en de vrouwen met “moeilijk gedoe”.

“Ja… zo was ik ook,” zeg ik. “Jarenlang hield ik het verborgen. Nu draag ik soms een pruik en soms niet. Soms voel ik me mooier met, soms zonder. Vandaag is het warm, dus heb ik niets op. Ik wil niet kiezen, ik wil beide opties open houden.”

Ze is stil en kijkt me aan. Ik zie haar denken. Was het te veel informatie? Sta ik nu niet meer aan haar kant, bij het idee dat het “moeilijk gedoe” is als je je kaalheid wilt verbergen?

Zo snel gaat het: het indelen. Sterk tegenover zwak, stoer tegenover ‘moeilijk gedoe’. Terwijl de werkelijkheid vaak veel gelaagder is. 

Want ja, na al die jaren is er trots. Er is kracht en er is een gevoel van vrijheid. Maar er is ook nog steeds ongemak en kwetsbaarheid.

En inmiddels weet ik: die lagen zijn net zo waardevol. Want we staan pas écht in onze kracht als we alle lagen van onszelf meenemen, als er niets meer weg hoeft. 

In mijn praktijk zie ik dit regelmatig terug. Vrouwen die ‘vooruit willen’ en het liefst snel de patronen waar ze last van hebben achter zich willen laten.

In therapie wordt dan zichtbaar dat juist die overlevingsdelen ervoor zorgden dat iemand kon blijven functioneren, terwijl het ‘helemaal jezelf zijn’ nog niet mogelijk was. Vanuit therapeutisch perspectief is dat geen ‘moeilijk gedoe’, maar een vorm van liefde in de taal die je toen kende.

Als ik in mijn archief een oude foto vind uit de tijd dat niemand mocht weten dat ik een haarwerk droeg, zie ik dat heel helder. Op het eerste gezicht zie je misschien alleen de buitenkant. Maar daarachter schuilt een enorme draagkracht en een verdriet dat dieper ging dan het uiterlijk. Een deel dat alles verborg en ondertussen gewoon doorging.

In Huis van Bedding is ruimte voor al die verschillende lagen: het deel dat zich terugtrekt, zichzelf veroordeelt, het deel dat het allemaal ‘gewoon’ volhoudt en het deel dat verlangt naar meer vrijheid. 

Misschien herken je iets in dit verhaal.
Over de vrouw die je was, de vrouw die je nu bent en alles daartussenin. Dan kan het helpend zijn om niet alleen te werken aan ‘de sterke versie’ van jezelf, maar ook stil te staan bij de delen die het lange tijd hebben gedragen.

Alle versies van jou horen erbij.
Ook de versie met ‘gedoe’. Misschien juist die.