En ik ook
Het zijn woorden die ik vaak zacht in mezelf fluister wanneer ik een cliënt begeleid. Een innerlijke erkenning: ik ken dit landschap ook. Vroeger dacht ik dat therapeuten mensen waren bij wie alles vanzelf ging. Evenwichtig, opgeleid, smetteloos. Mensen die het wisten.
Inmiddels weet ik dat het anders werkt.
Kennis kan veel brengen, maar diepgang in het begeleiderschap ontstaat in de lagen die je zelf doorleefd hebt: pijn, angst, eenzaamheid, rouw, het niet willen voelen, het verlangen naar rust en bedding. Juist daar ontstaat de herkenning.
Het waren vooral de ervaringsdeskundigen die mij lieten zien dat heling mogelijk is. In hun menselijkheid. Hun aanwezigheid gaf me hoop: als zij weer konden opstaan, misschien ik ook.
Tien jaar later begeleid ik vrouwen in mijn praktijk. Rustig. Aandachtig. Aanwezig. Mijn verhaal is bedding, geen middelpunt. Ik werk met alles wat ik heb geleerd en doorvoeld. Zodat iets zachts zichtbaar mag worden en vrouwen kunnen ontdekken wat zij zelf nodig hebben. En steeds opnieuw hoor ik dat fluisteren in mezelf: ‘En ik ook.’
Het herinnert me eraan dat ieder proces zijn eigen tempo heeft. Dat niets geforceerd hoeft te worden. Dat ik inmiddels de draagkracht heb om mee te bewegen en stevig te blijven. Een ‘Vrouw van Bedding’ in een Huis dat voelt als een jas. En telkens wanneer iemand tegenover me iets opent of ontspant, voel ik het opnieuw: ‘En ik ook.’
Zoals Bert Hellinger schreef:
“Wie zijn lot afwijst, verzwakt zichzelf.
Wie het met liefde draagt, vindt kracht.”